Ontstaansgeschiedenis

Uit een artikel in Visie van 15 november 2006.

Een klein groepje mannen komt in 2004 op 't Hogeland van noord-west Groningen in gebed bij elkaar en bidden om een opwekking, een doorbraak in de levens van mensen in de regio. Twee jaar later bezoeken zo'n veertig mensen - kerkelijk en niet-kerkelijk - hun bijbelstudiekring om te ontdekken wat het geloof voor hen persoonlijk betekent.

Lub Snijder en Anne van der Ploeg komen vanavond voor dit interview weer bij elkaar in de stationsrestauratie van het imposante Groninger station. Samen met twee vaste kringbezoekers, Monique Ensink en Bart Sirks, vertellen ze over hun passie, hun dromen en hun hernieuwde relatie met God.

Vissers

Lub: "Ik heb gezien dat veel mensen in vooral de gevestigde kerken uiteindelijk blijken te worstelen met de vraag: 'Ben ik behouden of niet?' Dat is even heel kort door de bocht, maar daar komt het wel op neer. Terwijl het eigenlijk zo eenvoudig is. Je hebt een brandverzekering en als je twijfelt, loop je naar boven, je kijkt of de polis betaald is en je bent weer rustig. Waarom doe je dat dan niet met Gods Woord?"
Anne verwoordt de droom die toen bij de mannen ontstond: "Wat zou het mooi zijn als de mensen hier op 't Hogeland ook iets van die vrijheid in Christus mogen ervaren. Dan hoeven we helemaal geen hoogopgeleide mensen te zijn. Als we de Bijbel lezen, zien we dat sommige apostelen ongeletterde vissers waren. Maar ze waren vol van de Heilige Geest en dan gaat er wat gebeuren!"

Kerkmuren

"De allereerste keer dat we als kring bij elkaar kwamen," vertelt Lub, "voelde ik wel een bepaalde spanning. Alsof mensen dachten: 'Van welke kerk is die ander eigenlijk lid en waar willen ze met ons naartoe?' Daarom heb ik ook direct gezegd: "Beste mensen, blijf in de kerk waar je zit." Het was of er een zucht van verlichting door de zaal ging: 'Oké, ze zijn er niet op uit om ons naar een andere kerk of gemeente te wijzen.' Wij willen mensen geloofszekerheid aanreiken en met elkaar in gesprek gaan. Dan maakt het niet uit of er dertig, veertig of zestig mensen zijn. Als God Zich ermee bemoeit, gaan er dingen gebeuren.
Er zijn ook nog nooit discussies geweest over kerk zus of kerk zo. We hadden eens een avond waarbij een vraag werd gesteld over de doop. We zaten daar met vrijgemaakten, baptisten en leden van een pinkstergemeente, en de bijbelleraar zei: 'Als jij meent dat je je moet laten dopen en je weet zeker dat God dat van je vraagt, dan moet je dat doen." En dat is hét antwoord. Het is een zaak van je hart. Het gaat op die avonden helemaal niet om kinderdoop of volwassendoop. Het gaat over jouw relatie met God."

Organisator

Welke tip geven de mannen aan mensen die in hun regio iets dergelijks willen opzetten? Lub: "Stap één is in gebed gaan. Niet zelf iets willen organiseren of je gemeente willen vergroten. Je insteek moet zijn dat mensen gered worden en dat je daarvoor gaat bidden. Ik ben een echte organisator, ook in mijn werk, maar organiseer het niet zelf! Geef het uit handen, dan kan God aan het werk."
Anne knikt instemmend. "Als je de Heer vraagt om mensen op je weg te brengen, kan het maar zo gebeuren dat je moet zeggen: "Heer, nu even niet, want ik heb er nu al zoveel!"

Bart

Bart ging een jaar geleden op uitnodiging van Lub ook mee naar de bijbelstudie. Wat hem opviel, was de manier waarop er over het Woord van God werd verteld. "Dat sprak mij heel erg aan. Er hing een gemoedelijke sfeer en we waren bij elkaar met mensen die van de Here Jezus en van God houden. In mijn eigen kerk worden alleen gespreksavonden georganiseerd, dus deze bijbelstudies zijn voor mij wel belangrijke momenten."

door Mirjam Hollebrandse